บทที่ 42 ฮันนีมูนหวานปนขม (07)

เสียงที่ดังขึ้นทำให้ดวงตาต้องเบิกกว้าง ตกใจไม่น้อย หัวใจวาววับด้วยความเจ็บราวกับเป็นคนรับมีดนั้นเสียเอง ไม่นานนักก็สะอื้นไห้เพราะมือของสามีเต็มไปด้วยเลือดและยังจับมีดนั้นไว้แน่น ใบหน้าดุดันเริ่มแสดงความเจ็บ แม้จะเพียงนิดหน่อย  

           “ปล่อยสิวะ” มือสากพยายามชักมีดกลับเพื่อที่จะจ้วงแทงเข้าไปใหม่...